Jezus stelt de Eucharistie in

“Ik dank de Heer voor de vruchten van dit rozenkransjaar dat de aandacht voor dit tegelijk eenvoudige en diepgaande gebed aanzienlijk heeft vergroot”, aldus Johannes Paulus II op 6 oktober jl. in Pompeï. Teksten van de heilige Jozefmaria over het vijfde lichtende geheim.

Geheimen van de Rozenkrans

Toen de tijd aangebroken was, ging Hij met de apos telen aan tafel aanliggen. Hij sprak nu tot hen: 'Vurig heb ik verlangd, eer Ik ga lijden, dit paasmaal met u te eten. Want Ik zeg u: Ik zal het niet meer eten, totdat het zijn vervulling vindt in het Rijk Gods.' Daarop nam Hij een beker, sprak een dankgebed uit en zei: 'Neemt die beker en deelt hem samen. Want Ik zeg u: Van dit ogenblik af drink Ik niet meer van wat de wijnstok voortbrengt, totdat het Rijk Gods is gekomen.' Daarop nam Hij het brood, sprak een dankgebed uit, brak het en gaf het hun met de woorden: 'Dit is mijn Lichaam, dat voor u gegeven wordt; doet dit tot een gedachtenis aan Mij.' Evenzo gaf Hij de beker, na de maaltijd, terwijl Hij sprak: 'Deze beker is het Nieuwe Verbond in mijn Bloed, dat voor u wordt vergoten.

Lc. 22, 14-20 TEKSTEN VAN DE HEILIGE JOZEFMARIA: Het paasfeest was ophanden. Jezus, die wist dat zijn uur gekomen was om uit deze wereld over te gaan naar de Vader en die de zijnen in de wereld bemind had, gaf hun een bewijs van zijn liefde tot het uiterste toe (Joh. 13,1).

De nacht viel over de wereld, want de oude riten, de tekenen die God in vroeger tijden in zijn oneindige barmhartigheid aan de mensheid gegeven had, stonden op het punt zich in hun volheid te ontplooien. Zo zou de weg opengelegd worden naar de echte dageraad: het nieuwe Pasen. De Eucharistie werd in de nacht ingesteld, als voorbereiding op de morgen van de Verrijzenis.

Jezus is in de Eucharistie gebleven uit liefde… voor jou.

Hij bleef, hoewel Hij wist hoe de mensen Hem zouden ontvangen… en hoe jij Hem ontvangt.

Hij bleef om voedsel voor jou te zijn, en opdat je Hem opzoekt en Hem vertelt wat je bezighoudt. Hij bleef opdat je, door te bidden bij het tabernakel en door de heilige communie, elke dag meer van Hem gaat houden en bereikt dat veel, heel veel andere mensen dezelfde weg volgen.

Goed kind, kijk eens hoe verliefde mensen hier op aarde de bloemen, de brief of een aandenken van hun geliefde kussen…!

En jij, zou je ooit kunnen vergeten dat je Hij altijd bij je is…? Ja, Hij! Zou je ooit kunnen vergeten… dat Hij zich als spijs geeft aan jou?

Heer, laat ik niet opnieuw laag bij de grond fladderen. Laat de stralen van de goddelijke zon – Christus in de Eucharistie – mijn leven altijd verlichten! Laat mijn vlucht niet onderbroken worden tot ik rust vind bij uw Hart.

De Heilige Rozenkrans, supplement, 4e geheim van het licht

Eerst vragen we nu de Heilige Geest ons te laten begrijpen de zin van ieder gebaar, van ieder woord van Jezus Christus: omdat wij een bovennatuurlijk leven willen leiden; omdat de Heer ons zijn Wil kenbaar gemaakt heeft zich als Voedsel voor ons zieleleven te geven; omdat wij erkennen dat Hij alleen woorden van eeuwig leven heeft (Joh. 6, 69).

Krachtens ons geloof belijden wij met Sint Petrus: Wij geloven en weten dat Gij de Christus zijt, de Zoon van God (Joh. 6, 70). Dat geloof, met onze liefde brengt ons ertoe op dit verheven ogenblik, vermetel in navolging van de heilige Johannes, het hoofd te laten rusten aan de borst van de Meester (vgl. Joh. 13, 25), die de zijnen zo vurig liefhad en - we hoorden het zojuist - in zijn liefde tot het uiterste ging.

Wat gaat er om in twee personen die veel van elkaar houden, op het ogenblik van scheiden? Zij zouden graag altijd bij elkaar blijven, maar plicht - welke dan ook - dwingt hen uit elkaar te gaan. Hun hartenwens is blijven, maar zij kunnen het niet. De liefde van een mens, zij moge nog zo ver reiken, zij is aan grenzen gebonden. Dan neemt zij haar toevlucht tot een symbool: mensen die uit elkaar gaan, geven elkaar een souvenir, misschien een foto met een onderschrift dat van warme vriendschap getuigt. Meer kunnen zij niet doen: schepselen willen eenmaal meer doen dan zij bij machte zijn.

Wat wij niet kunnen, kan de Heer wel. Jezus Christus, in volmaakte zin God en mens, laat ons geen symbool na, maar de werkelijkheid: Hij blijft zelf, Hij zal naar de Vader gaan, maar Hij zal blijven met de mensen. Hij zal ons niet zo maar een geschenk achterlaten, dat ons aan Hem doet denken, een beeltenis, die natuurlijk met de tijd vervaagt, zoals dat met een foto gebeurt, die al gauw verbleekt, vergeelt, en die niets zegt aan mensen welke dat ogenblik van scheidende liefde niet mee beleefd hebben. Onder de gedaanten van brood en wijn is Hij daar,- werkelijk tegenwoordig: met zijn Lichaam, zijn Bloed, zijn Ziel en zijn Godheid.

Als Christus nu langskomt, 83 De Mis, centrum van het innerlijk leven

Bovenal moeten wij gehecht zijn aan de H. Mis: het centrum van onze dag. Als wij de H. Mis goed beleven, zullen we de rest van de dag dan niet doorbrengen met aan God te denken, ervoor te zorgen dat wij bij Hem blijven, te werken zoals Hij, te beminnen zoals Hij? Dan zullen wij de Heer leren danken voor zijn fijngevoeligheid, waardoor Hij zijn aanwezigheid niet heeft willen beperken tot het ogenblik van het Misoffer, maar bij ons heeft willen blijven in de H. Hostie in het tabernakel.

Ik moet u zeggen dat het tabernakel voor mij altijd een plaats is geweest zoals Bethanië: een rustige en vreedzame plaats waar Christus is, waar wij Hem kunnen vertellen over onze beslommeringen, ons lijden, onze hoop en onze vreugde, even eenvoudig en natuurlijk als zijn vrienden Marta, Maria en Lazarus daarover spraken. Wanneer ik door de straten van een stad of dorp loop, ben ik dan ook blij als ik, zelfs van ver, het silhouet van een kerk zie. Dat is wéér een tabernakel, wéér een gelegenheid om de ziel te laten uitvliegen, die door een act van verlangen gaat vertoeven aan de zijde van de Heer in het H. Sacrament.

Als Christus nu langskomt, 154